دل بری را نیازی به یاری آرایه نیست ،

که بی آرایه آراسته ترین است ...

این همه نماز و روزه برای چیست ؟ روزه می گیریم ، نماز می خوانیم ، شب زنده داری می کنیم ، نیایش و دعا و قرائت قرآن و ... در آرزوی ثواب بردن و دفع پلیدی های زمینی و آسمانی و قبول شدن در کنکور و دانشگاه و بچه دار شدن و کلی جاجت و تقاضای دیگر . وقتی هم که به مقصودمان نرسیم و حاجتمان برآورده نشود ، دست می شوییم از هر چه دین است و خدا و پیغمبر و مسجد و منبر . راستی این دیگر چطور عبادتی است ؟ اگر نهایت نماز و روزه مان کسب نعمت های اخروی و بردن ثواب و و بنا کردن قصری در بهشت باشد که همان دنیا را بگیریم بهتر است از نسیه آخرت . نه اینکه طلب حاجت ایرادی داشته باشد که از اثرات عبادت ، رفع حاجت و هم و غم است . اما عبادتی چنین چه فرقی دارد با تجارت ؟

گفت :

که تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن

که خواجه خود روش بنده پروری داند ...

این مطلب را جایی خوندم ...